8  Mart  1857  yılında  ABD’nin  New  York   kentinde   bir  cinayet  işlendi. Tekstil  fabrikasında  12  saatten  fazla  çalışan  işçiler  8  saat  iş  günü  ,eşit  işe  eşit  ücret  isteği  ile greve

gittiler. Fabrika  ateşe  verildi. 100’den  fazla  kadın  işçi  içerde cayır  cayır  yandı. Bu katliamı  yapanların dini- imanı, vatanı ve  vicdanı  yok mu? acaba  yorumları  yapılmaya başlandı. Yakılan işçilerin  anılarını  kalıcılaştırmak  için; 8 MART  1910’ da  çeşitli  ülkelerden  gelen  tüm  yaşamını 

sömürüsüz ve  savaşsız  dünya  mücadelesine  adayan komünist, sosyalist, ilerici ve  devrimci

kadınlar, Danimarka’nın Kopenhag  kentinde  toplandılar. Toplumsal  kurtuluşa ,eşit haklara kavuşmak ve çocuklarını  barış içinde mutlu  bir  dünyada  büyütüp  yetiştirmek  için  savaşmaya ant  içtiler.

                          Uluslararası  ve  Almanya işçi hareketinin  tanınmış  önderlerinden  Clara   Zetkin’in  önerisi  üzerine 8 Mart Dünya  kadınlarının  savaş ve  dayanışma  günü  ilan  edildi. Ülkemizde de ilk kez 8 Mart  1921’de kutlandı. Evet,  dünya  emekçi  kadınlar gününün  tarihçesi  kısaca  böyle.

                            Yeryüzündeki  işlerin  üçte  birini yapıyor, ama toplam  gelirin onda birini  kazanabiliyor, dünya emekçi  kadınları. Dünyadaki  mülkiyetin  %1’i kadınlara ait, dünyada 100 yoksuldan 70’i kadın. Ülkemizde çalışan kadınların %45 kaçak  çalışıyor. Fabrikalara müfettiş

geldiğinde  karanlık odalarda saklanan  kadınların öykülerini  çok  duymuşsunuzdur. Eşitlik , sosyal

güvence gibi sözler  kağıt  üzerinde  kalıyor.100 kadından  80’i sosyal  güvenceden yoksun 25 de

okuma yazma  bilmiyor. Erkeklerle aynı  işi  yapan  kadınlar daha  az  ücret  alıyor. Her üç  kadından

biri dayağa  maruz  kalıyor. Üniversite  mezunu  100  erkekten  36’sı kadınlara  şiddet  uyguluyor.

Her evde,  her kadın , sözle ve fiziki olarak şiddet  görüyor, erkek  egemen  toplumlarda.

                           Töre  cinayetlerine kurban edilen ve intihara sürüklenen kadınlarımızın  sayısı artıyor.

16 yaşındaki  Medine  erkeklerle  konuştu  diye  yobaz tarikat  kafasıyla diri diri  toprağa  gömülüyor.

İş  adamının oğlu, Münevver  Karabulut’ un  kafasını  testereyle  kesebiliyor ve  Güldünya   hastanede

vurulabiliyor. Günümüzde  örnekleri  çoğaltmak  mümkün.

                            Şimdi  yazacağım  sözcüklerden  alınmasın  kadınlarımız. Yaşanası  bir dünyanın  oluşmasına  katkıda  bulunmak  için kullanıyorum. Kimi toplumda  köle , kimi toplumda  kaşık düşmanı,kimi  yerde , saçı uzun , aklı kısa ,eksik  etek, kimi yerlerde  seks  objesi  olarak  algılanıp

gelmiş  günümüze  kadar kadınlarımız. Rahmetli  ninem  yemeğe  oturduğumuzda  , gelin , eline

kaşığı  aldığında  eline vururdu. “ Sofrada  gelinler  kaşıkla yemek  yemez”derdi. Davranışının

yanlış  olduğunu  söylediğimizde  sofradan  kalkar  giderdi. Günümüzde  kadınlarımızın  kimisinde

çarşaf kimisinde  türban ,kimisinde  başı acık. Her  kadın  kılık ve kıyafetinde  özgür  olmalı ve özgürce

düşünebilmelidir, diye  düşünüyorum.

                                Ülkemizde  kadın  olmak  gerçekten  zor  bir  sanat. Ev işi, çocukların  bakımı, kocanın kahrı, çevrenin  ve inançların baskısı.  Kadınlarımız  kız çocuklarını  emanet  gibi taşırlar  ve büyütürler. Kocaya  devredilecek  bir  şeymiş  gibi. Bunlar doğmatik  felsefemizde  var.”Nasıl  olsa

yarın kocaya  gidecek,kocanın  malını  yesin”deriz. Erkek  egemen  toplumlarda  kadınlarımızın  sorunları  dertleri  dağlar gibi sayılmakla anlatmakla  bitmez. Sözü  nasıl  bağlayalım, nasıl  çözüm

üretelim, bu  konuda  gerçekten , düşünce  üretmek ,  sanıldığı  kadar  kolay  değil. İnsanın  eline  ayağına  dolanıyor  kadın hakları  konusu.

                                   Dün “ anamız “ diye sarıldığımız,bugün  “eşimiz” diye  sevdiğimiz kadınlarımız

toplumun  temel   taşlarıdır.Kadınsız  bir  toplum  olamayacağı  gibi  kadınsız  kurtuluşta  olamaz.

Böyle olmasına karşın  her nedense  kadınlarımıza  gereken  değerin  verilmediği  ortada. Demek ki

bu  hakları kadınlarımız  örgütlenerek almalı. Kadın  örgütlerinin  yeteri kadar güçlü  olduğu  söylenemez. Bazı , kadın  örgütleri ,  burjuva  özentisi  kimseye yararı  yok.Çarşafları  yırtmakla, tarikatları  güçlendirmekle, din derslerini  zorunlu  kılmakla kadınların  sorunlarını  çözemezsiniz , çözülmüyor .

Kadınlarımızı  bilgi ve giysileri  ile tutsaklaştıran, kadınlarımızın tenini   genelevler  açarak  gelir

elde  eden  sistemden  ne  beklersiniz. Tüm, Alevi, Sünni, Çerkez, Kürt  ve Türk kadınları  olduğunuz  için değil   ekonomik  özgürlüğünüzün  olmadığı  için  ,işinizin ve  aşınızın  olmadığı  için dertleriniz

bitmiyor,gittikçe  dağlar  gibi  birikiyor.

                                     Bazı  belediyeler  kadın  sorunlarına  sığınma  evleri ile  çözüm  arıyorlar,ama

yeterli  olduğunu sanmıyorum. İsmi  bile  acayip  “sığınma”. Şiddet  gören, acil  yardım ihtiyacı olan

veya  başka  türlü derdi olan  kadınlarımız  geçici de  olsa AİLE  İÇİ  ŞİDDET  ACİL  YARDIM  HATTI  183

ARAYIN, SANIYORUM  SİZE  ULAŞILACAKTIR.  Benim  bu yazımı  kaç  kadınımız  okur onu  bilemem  ama, bilginin  ve bilgilenmenin  zararı  olmaz.

                                      Kadınlarımız kendi  alanlarında  örgütlenmelidirler.Başka  türlü  kurtuluş  yok.

                                      “Yaşamın  her  olduğu  yerde savaşmak istiyorum” diyen  Clara  Zetkin’i

                                     “ Sosyalist doğulmaz  ,sosyalist  yaşanır” diyen  Behice  Boran’ı 

                                      Kurtuluş  Savaşına  katılan  kadınlarımızı  saygıyla  anıyorum.

                                      8 MART  Emekçi  Dünya  Kadınlar  Günü, tüm  kadınlarımıza , mücadele  günü olarak , kutlu  olsun.  8 MART  RESMİ  TATİL  OLMALIDIR.

                                     “ KADIN  OLMAK ÜRETMEKTİR, KADIN  OLMAK  DİRENMEKTİR.”

                                       “KADINLARIMIZIN  KURTULUŞU , EŞİTLİKÇİ,  ÖZGÜR  VE  DEMOKRATİK BİR  İKTİDARDA”           

                                        YAŞASIN  8  MART !