Geçen gün, İzmir enternasyonal fuarı’nın açılışı sırasında izlediğim olay, sanki bir akademisyenin topluma ve siyasi çevresine bir ders uygulaması gibiydi. Bu dersi veren de, İzmir Büyükşehir Belediye başkanı,

AZİZ OL

Aziz  Başkandan  başkası  değildi.  Fuarın  açılışı  öncesi,  yapılan  konuşmalar  başlarken,  açılışa  gelmiş  CHP’liler,  sanayi  ve  ticaret  Bakanını  ıslıklayıp  yuhalamaya  çalışıyorlardı. 

 Kürsüye  gelen  Aziz  Başkan,  bir  insanın,  kendisine  inanmasının  ne  kadar  çok  önemli  olduğunu  ifade  edercesine  ve   bunun  nasıl  olması  gerektiğini, saygı  içerisinde  nasıl  davranılması  gerektiğini  ders  verircesine  oradaki  kitleye,  doğru  bir  biçimde  güzelce  anlattı. Sosyal  demokrat  olmanın  bir  gelenekten  geldiğini,  bir  terbiyenin  sonucu  olduğunu  kavrayamayanlara da  iyi  bir  ders  oldu. Hangi  siyasi  partiden  olursa  olsun,  oraya  misafir  olarak  katılmış  bir  Bakan’a  karşı  yapılan  saygısızlığı  ve  elinde  bir tek  enternasyonal  fuarı  kalmış,  sakin  bir  köy  havasındaki  İzmir’in  bu  hale  düşürülmesini,  Aziz  Başkan da  kabullenemedi  sonunda. Ve  doğru  tavrını,  ders  veren  bir  akademisyen  edasında,  Genel  Başkanın da  bulunduğu  bir  ortamda  ortaya  koymuş  oldu.

DERSLER ÇIKAR

 Şuna  inanıyorum ki,  halk  oylamasının  sonuçlarından  herkes  kendine  dair,  partisine  dair  ve  gelecekte  yeni  yapılanmalara  dair  sonuçlar  çıkaracaktır.  Yeni  sonuçlar  çıkarıp  değerlendirmeyenler,  bu  duruma  göre  vaziyet  alamayanlar  ileride   kaybeden  taraf  olacaktır.  Bir  yerde  halk oylamasının  sonuçları,  değişen  ve  değişemeyen  siyasi  partileri  de  net  biçimde  ortaya  çıkaracaktır. Ya  da  kimin  ne  kadar  değişimi  başarabildiğini,  kimin  daha  nereye  kadar  değişeceğini  ve  değişmesi  gerektiğini  ortaya  çıkaracaktır.  AK partinin,  değişim  olarak  yaptığı  yeni  bir  Anayasa  var.  CHP’nin  değişim  olarak  yaptığı  illeri  ilk  defa  dolaşması  ve  kitleleriyle  buluşması  var.  Bakalım  siyasi  partilerdeki  bu  değişikler  kendilerine  nasıl  sonuçlar  getirecek.  Ama  şu da  bir  gerçek ki,  ileriye  dönük  değişimler,  toplumsal  yapının  ‘olmazsa,  olmaz’ inanışları, kendini  ifade  etme  istemleri, ders  çıkarma  eğilimleri,  değişmeyen,  gelişmeyen, statik(durağan) düşüncelere  her  zaman  galip  gelme  durumundadır.

HAYATA DAİR:

Yüzyılın  kargaşasında,  insanın,  insanlığı  büsbütün  yitirilince,  yitip  giden  insanlığı   arayıp  yeniden  yerine  yerleştirmeye  çabalamaktansa  onu  büsbütün  yadsımak  daha  kolay  oluyor insan  için.  Çünkü,  yeni  yüzyılda  daha  teknolojik  ve  ritmik  düşünüyor  insanoğlu. Biraz  duygularından  arınmış,  biraz  daha  metalik  konuma  dönüşmüş  durumdadır. Artık  çağdaş  insan,  öğüt  dinlemeyen  insan  olmuştur.    Sonuç  odaklı,  öncesi  ve  nedenleri  olmayan  bir  yapıdadır.  Daha  çözümsüzlükleri,  bilinmezlikleri,  hiçlikleri  olmasına  karşın. Oysa  öğüt,  yapılması  gereken  değildir,  yerine  getirilmesi  gereken  değildir.  Devamıdır  insanoğlunun  öğüt.  Kendisinin  hayatıdır.  Öncesidir,  sebebidir,  sonrasıdır.  Bir  arızası  vardır  insanın,  bir  maruzatı  vardır,  içinde  sakladığı,  dışına  vurmadığı.  Belki de,  ne  olduğunu  hiç  bilmediği,  bildiği  gibi  yahut.  Bundaki  hikmeti  anlamak  için,  badireler mi  atlatmalı  insanoğlu.  Badireler  anlama  fırsatını  sağlar  insana,  ders  çıkarma,  aynı  zamanda.Ayrımlar  ayrımları  getirir. Ya  içinde  olmalı  hayatın  ya  da  dışında.  Kimi  ölümcül  bir  hastalık,  kimi  acılarını  hisseder  hayatın. Katılaşmayı  törpüler  acılar.  Kimi  zaman  kadife  gibi  bir  kalp  törpüler  acıları.  Teknolojik  ve  ritmik  insan,  termik  ısı  acısıyla  yadsıdığı  insanlığı  bir  gün  dönüştürür,  arızaya,  maruzata,  badireye  ve  hikmetin  yüceliğine.  Çünkü,  bilinir ki  bunların  olduğu  yerde  insan  hayatı  vardır. Sağlıcakla  kalın.

                                          Ruhi  Gülercan