Başlık tam bir klişe… Olasılıkla yılbaşı gecesinin mahmurluğu içinde okuyor olacaksınız yazıyı. Yeni bir yılın ilk gününde. Hiç de iç açıcı günler değil içinden geçtiklerimiz. Bugün iyi şeyler yazmak isterdim, umut veren şeyler… Ama başlıktaki klişeden fazlası gelmedi aklıma.

Birkaç gün önce solun değişik renkleri bir araya geldi ve yerel seçimlerde birlikte hareket edeceklerini söylediler ya, bakın burada bir umut var işte. Tam bu cümleyi yazarken tahta masaya vurdum üç kez, bu umudu da boşa çıkaracak bir terslik olmasın diye.

2009 biraz umut dağıtacaksa bize; yerel seçimlerle olabilir bu. AKP’nin gerilediğini; sosyalistlerin ortak adaylarının kazandığını; Ankara’nın Gökçek’ten kurtulup Karayalçın’ı seçtiğini; gazetemizin Ercan Karakaş, Kemal Kılıçdaroğlu,  Yaşar Seyman gibi yazarlarının belediye başkanlığı yapmaya başladığını; Kırşehir’de Yıldırım Kaya’nın seçildiğini; Fatsa’nın yeniden solcu bir belediye başkanına kavuştuğunu; ÖDP’nin Hopa’nın yanına Geçit’i, Tavla’yı, Divriği’ni de kattığını görebilmek bana umut verecek.

Umuda bir adım daha yaklaşma için, sosyalistlerin, artık hiç vakit kaybetmeden, kağıt üzerinde söylediklerini halkın kucaklayacağı adaylar belirleyerek somutlaştırmaları gerekecek.

Umut adına elimizde klişeden fazla bir şey kalmaması biraz da 2008 yüzünden. Memlekette ve dünyanın hemen her yerinde yüz binlerce insanı işsizlik ve açlığın pençesine terk ettiği yetmezmiş gibi, giderayak bir de İsrail vahşetini çıkardı karşımıza.

Şöyle bir geriye bakınca, insanın aklına pek de hayırla anacak şeyler gelmiyor 2008’den. Şiddet en önemli özelliği oldu herhalde geride bıraktığımız yılın. Osetya’dan yansıyan görüntülere Gazze’den gelenler karıştı.

15-16 yaşında çocuklar ha babam polis marifetiyle öldürülürken bizim memlekette, Yunanistan’da bir çocuğun öldürülmesinin nelere yol açtığı da unutulmazlarından olacak geçen yılın.

Bizde Kürt sorunu yakıcılığını sürdürdü; K. Irak’a dönük operasyonlar hız kesmedi, Güngören’deki patlama hepimizi sarstı, Aktütün Karakolu’na yapılan saldırı bir yandan orduya dönük tartışmaları tetiklerken öte yandan da çözümsüzlüğü besledi. TRT’nin Kürtçe yayın hamlelerinin, katlanıp duran acılara merhem olup olmayacağını bu yıl göreceğiz.

Enerjimizin önemli bir kısmını türban, başörtüsü ve bunlar etrafında dönen Meclis, yüksek yargı kararlarıyla harcadık. Sonuçta ne oldu; CHP çarşaf açılımı yaparken, Anadolu’da muhafazakâr/dinci baskının da hayatı çekilmez kıldığını gösterdi araştırmalar.

Epey sulandırılmış ve kafa karıştırılmış olsa da, devletin derin ve karanlık ilişkileri üzerine gitmek adına hayırlı bir adım oldu Ergenekon. Gerçi, Ergenekon’a bağlanan umutlar ancak Obama’ya bağlanan umutlar kadar sonuç verecek gibi ama, olsun.

2008’in “hayırlı” işleri arasında Deniz Feneri olayını da saymak lazım; belki gözlerine tutulan fenerle kör edilen kitlelerden bir kısmının gerçekleri görmesine vesile olmuştur diye.

Medya alanında 2008’e damgasını vuran olay, hiç tartışmasız, “Erdoğan-Aydın Doğan çatışması/atışması”ydı. Bu türden çatışmalar diğerlerine benzemiyor, hayırlı oluyor. Medya-iktidar ilişkilerinin perde arkasını bu sayede görüyor ve bağımsız/patronsuz bir medyaya sahip olmanın önemini kavrıyoruz.

2008’in olumsuzluklar hanesine yazılacak şeylerden biri de YÖK ve Cumhurbaşkanlığı’nın rektör atamaları konusundaki tavrı. Ahmet Necdet Sezer’i birinci seçilenleri atamıyor diye eleştirenlerin, tam bir ilkesizlik örneği sergileyerek, atamaları siyasi DNA testi sonucuna bakarak yapması belleklere kazınmış olsa gerek.

1 Mayıs’ta Taksim’e çıkmak isteyenlerin gazlanması, Mustafa belgeseli ile Ermeniler’den özür metni gibi konulara gelen tepkiler nasıl da tahammülsüz bir toplum olduğumuzu bir kez daha gözümüze soktu geçtiğimiz yıl.

Başlıkta bir umut klişesi kullandık ya, sonunu da iyi bağlayalım yazının: Dumansız hava sahalarımız oldu geçen yıl, bir de pabucumuz; Bush’a fırlatılan!

L.DOĞAN TILIÇ  KÖŞE YAZISI