Son zamanlarda bir sosyalistlik yarışı aldı başını gidiyor. İnsanların çocuklarına koydukları isimlerden sosyalistlik derecesi çıkartılıyor.

Bu kritere göre en başı son sosyalist Burhan Türe çekiyor. Sanırım Çağdaş ve Ulaş adında iki oğlu var. Allah bağışlasın inşallah günün birinde babaları gibi Kemalist ve ülkesine faydalı insan olurlar. Bu arada seçim zamanı verdiği karşılıksız destekten sonra Burhan Türe’yi ortalıklarda gören yok. Meslektaşları iş kapacağım diye şekilden şekle girerken duruşunu hiçbir zaman bozmamış bir insan. Demek ki gerçek sosyalistlik kanına işlemiş.

Geçiyoruz diğer bir sosyalist  olan  Fikret Yeşil’e. Onunda Umut Çınar adında  dünya tatlısı bir oğlu var. Birinci kriter tamam yani. Aslında diğer kriterler de bir eksiği yok koca yürekli adamın.Kısıtlı imkanlarla yaptığı işler sanal alemde duruyor.Tam bir dik duruş…

Birde samimiyetine güvendiğim için kendisine  çakma sosyalist lakabını taktığım bir arkadaş daha var.Kubilay  Kaplan. Sosyalizm her seferinde yaşayarak öğrenilmiyor. Kubi’nin yaptığı gibi okuyarak öğrenmek de lazım.

Şimdi nereden çıktı bu sosyalizm meselesi diyeceksiniz. Dünkü yazımı okuyanlar hatırlar.12 Ağustos  en baba  sosyalistin 10. ölüm yıldönümüydü.Önümüzdeki 15 Ağustos ise  Torbalıda yaşamış en baba sosyalist olan rahmetli Salih Acar abimizin ölüm yıldönümü sanırım onun da 8 yıl olacak aramızdan ayrılalı. Işıklar içinde yatsın. Ona karşı biraz mahcup hissetmeliyiz kendimizi. Dönemim  çakacukacıları(doğrumu yazdım Hüseyin abi?) tarafından gasp edilen hakkını arayamadık. Orası  belli bir şeydi zaten ama Nazım’ın şiirinin yazdığı mezar taşının yanına  o çok istediği çınarı  bile hala dikemedik. Bu ayıp bize yeter…