Hayatımızı bir buğulu pencereye benzetirim. Bazen buğulu pencereye bir şeyler çizmek istersin parmağının ucuyla. Tatlı kız resmi, anne baba... Yâda yıldızlar... Kardan adam. Altmış ikiden tavşan.

İmza...

Elinin izini çıkarmak ve kaderine bakmak istercesine. Nefesinle dağıtırsın buğuyu...

Bazen de elinle. Evler çizersin bacasından dumanı çıkan. Koşan oynayan mutlu çocuklar çizersin...

Ve çizmeye devam edersin

Bir pencerede o sıcaklık bitene kadar çizer durursun.

Çizerken her şeyi görmeye başlarsın o buğulu pencereden...

Çelik çomak oynayan, topaç döndüren çocuklara bakarsın...

Müselles misketini temizleyen arkadaşlarını gözlersin.

Sokağını boydan boya görürsün sanki...

Duvarın dibinde oturan teksas tommiks okuyan çocukları...

Çevrilen çemberin hışırtısıyla birlikte, bir ses gelir kulaklarına mikrofonda tiyatro...

Ve sahne dersin.

Leblebi tozunu ağzına alıp 'Yusuf' demeye çalışan çocukları...

Yarım limon, tam daire ile oynayanları.

Duvar üstüne tünemiş arkadaşlarını görürsün.

Kararmış dudaklarıyla yenilen mişimişin çekirdeğini...

Bir an elinin tersiyle silersin buğulu pencereyi...

Başka bir pencerede yine başlarsın çizmeye...

Sevgili adı, kalp ve içine saplanmış ok...

İsminin baş harfleri.

Ay yıldız...

Asker resmi...

Tabanca resmi...

Tekrar çiçek resmi.

Sevdiğini çizersin. söylemediklerini burada yazarsın..

Buğulu pencerelerde, hayat sanki parmaklarının ucundadır.

Bazen her şeyleri yavaş yavaş çizer, bazen de hızlı siler.

Bazen de hiç silemezsin...

Başka buğulu pencereler ararsın odalar da.