‘Kandan kına yakılmaz’ dı yakıldı

benim memleketimde kan koklanmaz

kurşun işlemez yiğide

katıktı umut ekmeğe,sen yanımda varken

                                       kin,

                                                      silah,

                                                                      vahşet

beş para etmez

isyan ediyorsam anlamabenilerde

boğuluyorsa sessizliklerde haklılığım

yırtılmıyorsa perdeleri karanlıkların

                                                 boğuluyorsa ak güvercinler

                                                 boğuluyorsa ay ve güneş

                                                 boğuluyorsa bir filistin’li gerilla

boğuluyorsam,

                         boğuluyorsan,

                                                 boğuluyorsa

boşuna soyunmuştuk bilinçsiz,melez bir onura

bir yaz bulutunun ardına sığındığımız

tüfeklerdi konuşan,biz değildik,sevgi değildi hiç

hiç bilemezdik boş değildi suskunluğumuz

tuzaklar dişiliğindi kar tepelerinde,saçların ilmik-ilmikti

en umutsuz günlerimde bilirsin,sana sığınmıştım

çıkmaz sokaklarda yitirilmişti tüm umutlarımız

ne zaman ki tekleyen bir yürek görsem

yumulan bir göz,sıkılan bir yumruk

çatır-çatır çatırdıyan bir öfke görsem

memleketim aklıma gelir,Mehmet’im gelir aklıma

ne zaman ki ihanete uğramış

sancılı doğumlarda kıvranan sevdalı bir yürek görsem

Ayşe’m gelir,

                      Fatma’m gelir,

                                              Emine’m gelir aklıma

(Senin ezgilerinde biraz da elbet hepimiz Maria ayrı ülkelerin birlikteliğini yaşarız.)

senin hüzünlü yüzünde memleketimin özgürlükleri görünür

umarsızlığımda basarsa çığlığını kara bir çıyan

benim memleketimde yasaklar konuşur

doğrular ses olur yankılarında bütün puştlukların

ahhh!

bu kaçıncı tükenişimiz,bu kaçıncı öldürülüşümüz

bu kaçıncı gömülüşümüz

sessizliklerden dört duvar,korkulardan pencereler yaptık

benim memleketimde

‘Kandan kına yakılmaz’ dı yakıldı