Burada; belge sahibi sanayici yeraltı suyunu yılın her günü hor kullanacak, atığını Fetrete atacak, her hangi bir atığı ve pisliği olmayan yılda sadece

             Tarım ülkesi olarak bilinen yurdumuzda, tarımın nasıl ikinci plana atıldığı, önceliğin tarıma değil sanayiye olan teşvikin  nasıl olduğu, üretenin değil, sermayenin daha çok rant sağlayacağı konusunda, ilgisi olduğum yeraltısuyu kullanımı ile ilgili küçük bir örnek vereceğim…………

  Bilindiği üzere 15 Ocak 2007 tarihi itibariyle DSİ tarafından Küçük Menderes Havzasında su sondaj kuyularının açılması yasaklanmıştır. Verilmiş olan bu yasak karar, DSİ ile ODTÜ işbirliği ile yapılan hidrojeolojik etüt çalışması sonucunda verilmiştir. Havzaya düşen yıllık ortalama yağış miktarı, yeraltından çekilen su miktarından düşük olması önemli bir etken. Küçük Menderes Havzasında DSİ ye kayıtlı 10 bin’in üzerinde belgeli kuyu ile, yaklaşık 7-8 bin civarında ise kaçak kuyular mevcuttur. Burada kaçak kuyuların sayısı değil, bu kuyulardan çekilen su miktarları önemlidir…..

Sulama koperatiflerinin hemen hemen hepsi fesh edilmiş konumda, kimileri hacizlik, kimileri ise Allaha emanet…köylü bu kooperatiflerden sulama suyunu alamamaktadır. Aynı zamanda DSİ ise yeni kuyu açımına da izin vermemektedir.

         Torbalı İlçesinde bir fabrika düşünün. Bu fabrika şehir merkezinden uzak olsun..Ve bu fabrika alanın da şebeke suyu olmadığını varsayalım…

         Ve bu fabrika alanını yakın bir tarım arazisi düşünün, hatta fabrika karşısında, yada arkasında yada bitişiğinde olsun…..

        Arazisini sulamak isteyen vatandaş ile, fabrika kullanma suyu ihtiyacı olan bir işletme sahibi aynı anda sondaj kuyusu açımı için DSİ den belge talep ettiğinde, vatandaş karşısında YASAK ile karşılaşacak, işletme sahibi ise şebeke suyu olmadığı için, mahdur kabul edilerek kuyu belgesini alabilecektir.

Burada; belge sahibi sanayici yeraltı suyunu yılın her günü hor kullanacak, atığını Fetrete atacak, her hangi bir atığı ve pisliği olmayan yılda sadece 50-100 gün sulama yapan çiftçi ise mahsulünü kurumaya terk edecektir.

           Sonuç olarak, sanayisi gelişmiş ülkeler, beraberinde tarımıda gelişiyorsa  o ülkede kalkınma vardır diyebiliriz. Devlet burada üretmek yerine, gücünü rekabetçi piyasaya bırakmıştır.