O’NA Sağlık Dağı’nın 600 rakımlı Kızılçam Mevkii’nde rastladım.
Bir adı yoktu.
Dağda yaşayan yörükler ona bir isim vermemişlerdi.
Etraftaki köpeklerden bir köpekti sadece.
Yörük Çadırının kıyısında dolaşıp ekmek isteyen, kuyruk sallayarak insanlara yaklaşmaya çalışan basit, sıradan bir köpekti.
Köpekten korkuyorsanız ödünüzün patlaması için onu uzaktan görmeniz yeterliydi.
Cüsseli bir hayvan, dişleri sivri, çenesi kerpeten gibi kuvvetli.
Ama o bunları bana karşı kullanmayacaktı.
Onu tepeden aşağı doğru hızla inerken gördüğümde elimdeki çam odununu sıkıca kavrayıp yaklaşmasını bekledim.
Saldırmaya niyeti varsa haddi aşmadan kendimi koruyacaktım.
Fakat o saldırmaya gelmemişti.
Hafif ıslıklarıma kuyruğunu sallayarak yanıt verdiğinde aramızdaki tedirgin bekleyiş de sona ermişti.
Dağda kaldığım o pazar günü boyunca nereye gittiysem peşimden geldi.
Artık iki iyi dosttuk.
Bir adı yoktu.
Dağdaki yörükler ona bir isim vermemişlerdi.
Ben ona HELLAS dedim.
Akşama doğru dağın eteklerine indiğimde bile ardımdan gelerek beni adeta yolcu etti.
Fırsat bulup kendimi dağlara attığımda sanki gitmemi bekliyormuşçasına yörük çadırının yamacında beni karşılıyor.
İnsanların insanlarla bile dostluk kurmayı başaramadıkları şu modern zamanlarda Hellas bana dostluğun bin yıllık türküsünü söylüyor.
Bir köpek kalbinin içine bile sevgiyi, sadakati, dostluğu koyan Allah yarattığı herşey ile bize mesaj veriyor.
Okuyabilene, anlayabilene…

http://buyuktorbali.com/adi-olmayan-kopek/