Nedir zamanı böylesine nefes nefese bırakan? Nedir arkasından gelip de onu koşmaya zorlayan? Neden bu kadar hızlılısın ey zaman? Neden durup dinlenmiyorsun? Her adımınla bizi de peşinden sürüklediğinin farkında değil misin? Bizim için ne kadar önemli olduğunu bilmiyor musun?

Aslında belki sen biliyorsun da, biz bilmiyoruz bizim için önemini. Güneş tepedeyken hemen akşam olsun isteriz, gece ağırlığıyla çöksün üstümüze deriz. Akşam olduğundaysa güneşi göresimiz gelir. Ama bilmeyiz ki karanlık sadece geceyle güzel. Güneşse vakti gelmeden göstermez asla yüzünü. Olmayanı beklemek yerine olanı hissetmek gerekmez mi?

Hani hep denir ya insanoğlu doyumsuzdur diye. Kendi doyumsuzluğumuzun farkında mıyız acaba? Hep bir adım sonrasını hesaplamak, hep gelecek olanı beklemek, hep ulaşmaya çalışmak o en uzaktakine... Bir sonraki adıma geçiyoruz mutlaka, beklediğimiz her neyse er ya da geç geliyor, çalışınca ulaşıyoruz istediğimiz her neyse. Ama yetmiyor. Biz yine mutsuz, biz yine beklentili, biz yine mücadele içinde, biz yine...

Zamanı nefes nefese bırakan biziz belki de. Bir sonraya ulaşma hırsımız belki de zamanın peşinden koşan. Bizim yüzümüzden mi bu kadar hızlısın ey zaman? Sen sürüklemiyorsun bizi peşinden, biz kovalıyoruz seni, ölümüne bir hırsla...

Ama sonra elimizde birşey kalmadığını görünce, bekleyecek bişeyler bulamayınca, adım atacak yolumuz kalmadığında; bir suçlu arıyoruz. Adres belli; işte karşımızda duruyor, tek suçlu ZAMAN. Çok çabuk, hem de fark ettirmeden geçiyor namussuz..

Oysa biz kör olmasak böyle. Gidenin geri gelmediğini görsek, görsek ve kıymetini bilsek. Bir gün sonrayı değil, o anı yaşasak; bir yıl sonra olcakları değil, bir yıl içinde ogözdenı gözden geçirsek; görevimizi yarın değil, bugün yapsak; belki daha yaşanılası bir yer olur dünya. Belki ömrümüz ömür gibi olur gerçekten, belki zaman da dinlenir biraz..

Neden bu kadar körsün ey insanoğlu? Neden zamanı rahat bırakmıyorsun? Bırak aksın istediği gibi. Kendi doyumsuz ruhunun yükünü verme zamanın omzuna. Bu hayatta herşey senin elindeyse eğer, işe ruhunu doyurmakla başla. O zaman bir suçlu da kalmaz ortada. Zamansa gerçek bir ilaç olur hayat yolunda aldığın her yaraya. Hadi bakalım, işe koyulma zamanı.. Hepimize kolay gele...