Batılı ülkeleri her zaman gelişmiş ülkeler olarak görürüz. Bu gelişmişliği de kapitalizmin yarattığı eşitsizlik ve adaletsizlikleri, demokratik sistem içinde kabul edilebilir düzeye indirmeyi başardığı içindir.

Demokratik rejimlerde halk oylamasıyla en çok oyu alarak iktidara gelen ve adına ister siyasal grup, ister sosyal grup, ister sermaye grubu, isterseniz de etnik grup deyin, bu gruplar her zaman % 50 nin altında oy almışlardır. Ve bu da azınlığın çoğunluğa olan diktatörlüğü olmuştur.

Çeşitli çıkar gruplarının iktidara gelerek devlet yönetimini ele geçirmesi, kendi sermayelerinin korunması ve arttırılması  amacına endeksli sistemde, halk hiçbir zaman kendi kendini yönetememiştir. Kapitalist-serbest piyasa koşullarının egemen olduğu bu toplumlarda, sistemin tam ve doğru olarak işleyebilmesi için kendi demokrasilerinin tam olarak uygulanması gerekmektedir.

Aşırı göç, kontrolsuz nufüs artışı, artan kentleşme ve sanayileşme kapitalist toplumlarda gelişmişliğin göstergesi olarak görürüz. Oysa beraberinde bir çok sorunu getirip hatta krizlere neden olan  bu sistemi gelişmişlik ile  özleştirmek yanlıştır.

Gelişmişlik, bilimsel ve teknolojik alanda  gelişme, refah seviyesinin yükselmesi, kişilerin alım güçlerinin artması ve eğitim seviyesinin yükselmesi demektir.

Batılı ülkeleri her zaman gelişmiş ülkeler olarak görürüz. Bu gelişmişliği de kapitalizmin yarattığı eşitsizlik ve adaletsizlikleri, demokratik sistem içinde kabul edilebilir düzeye indirmeyi başardığı içindir. Bu yüzdendir ki batı demokrasileri her zaman örnek gösterilir.

Gelişmişlik örneği göstermeye çalışan kapitalist-yarı kapitalist-sömürge-yarı sömürge-geri kalmış-az gelişmiş toplumlarda insanlar, popüler müzik ürünleriyle, televole yaşam tarzlarıyla avunmakta, kendi çaresizliğini, yenilmişliğini anlatan bu ürünler ve bu yaşam tarzlarından ilginç bir haz almaktadır. Bu tip toplumlarda insanlar toplumsal-ekonomik ve çevresel madurriyetlerinin ve haksızlıkların karşısında duramadığını görmekteyiz.   

Kapitalist toplumlarda, bireylerin, örgütlü şekilde toplumsal mücedeleleri ile egemen sermayesinin, toplumsal baskının gerçekte çoğunluğun sesi olduğu kanısına vararak, siyasal iktidar  ödün verecek ve toplumların  sosyal-ekonomik ve kültürel haklarınmış sağlanmış olacaktır.