Dön baba dönelim…

Adına hızlı değişim denilse de…
Gerçek ismi, hızlı yozlaşma olabi-lir, uzay çağı metodolojisi olabilir, yahut “Ben yaparım olur” dandi-kası olabilir. Bu toz-duman karışık meteorolojik ortamda, siz de ken-dinize özgü isimler bulup, özgün tanımlamalar yapabilirsiniz ve de bizim alnımıza yapıştırılan ’statü-kocu’ yaftasının bir benzerinden siz de bir şekilde nasibinizi ala-bilirsiniz.

Devir değişti. Eskiden değişim isteyenlerin, -toplumu bulunduğu noktadan daha ileriye götürme talepleri olanların- karşısına statükocular dikilirdi. Bakın Allahın işine, şimdi ise; gelinen noktanın gerisine doğru sırt üstü yüzmenin adına da ‘ değişim’, buna karşı çıkanlara da yine ’statükocu’ deniyor.

Önünde-arkasında yer alanlar değişiyor, ama ’statükocu’ değişmiyor…

Tıpkı Arkatlı çarşısındaki havuz gibi. Hani şu  Kubilay Kaplan’nın Torbalı’ya yaz mevsiminin geldi-ini  içinde serinleyen çocuklardan anladığı o havuz gibi.

Bu şirin havuzun üzerinde nazlı nazlı dans eden kavuniçi renkli plastik bir şamandıra ve taşmayı önleyen onluk bir pvc dirsek bulu-nur. Bunlar havuzun ’statüko-cu’larıdır.

Ne zaman ki havuzda su azalıp, o muhteşem görüntüsünden doğal kayıplar meydana gelir, işte o va-kit; işte o kavuniçi şamandıra he-men göreve başlar, havuza takviye su gönderir.

Ve ne zaman ki havuz kapasitesi-nin üzerinde şişer, homurdanır, yalpalamaya başlarsa, işte tam o anda ağzını aç kurt gibi açık tutan onluk pvc dirsek devreye girer. Bir kahraman gibi ortaya atılır, havuzu maazallah,  amansız bir sel-selyap-tan korur.
‘Statüko’ dediğiniz böyle bir şey…

Şimdi bir de büyük havuza bir bakalım…

Toplumun şamandırası patladı, tahliye borusu çatladı. İş zıva-nadan çıktı.

‘Vatan’ demekten korkar olduk…
‘Türk’lük aşağılanacak tanımlar arasında hızla zirve yapmaya başladı.
Değişim, değişim diye basbas bağıranların gerçek niyetlerinin Yeni Osmanlı düzeni olduğunun şifreleri okunmaya başlandı.

Bu amaca ulaşabilmek için, hiç-bir şeyden fedakarlık edilemeye-ceği ve her bedelin ödettirileceği-nin karalılığı, dipten yüze doğru çıkmaya başladı.

Kültürel haklar adı altında verilen siyasal tavizler…
“Canım bölünsek dünyanın sonumu olur” a getirilen, zamanı gelmiş ‘bıkkınlık’ ve ‘çaresizlik’ tabanlı çözüm odakları…

Önce ayrıştırıp, bölüştürme, sonrasında ise düşlerini kurduk-ları, o tüm farklılıkları büyük bir şemsiye altında yeniden top-lama ütopyası…

Resim her geçen gün daha da netleşmeye başladı…

Bir hanedan mensubunun cenaze töreninde maile resim verenler, sadece iade-i itibar peşinde olanlar değil.

Omuza alınan sadece bir tabut değil…

İçerisinde hala bir ışık parçası aranan külleri yeniden harlatma provaları…

Sonsuza kadar yaşayacağı, yaşa-tılacağı üzerine söz birliği ettiği-miz Cumhuriyet değerlerinin mezarlık yol güzergahı.

Akan kanın da, dayatılan hukuki düzenlemelerin de, görünür de ait olduğumuzu sandığımız ‘Avrupa Birliği’ aldatmacasının da, tümü-nün basınç pompası bu. Türkiye için hiç kimse Yirmi beş-Otuz yıl sonrası için plan yapamıyor, her-hangi bir öngörüleri yok. İşin acı yanı, biz kendi topraklarımızda kendi kaderimizi nasıl çizeceğimiz konusunda anlaşamıyoruz. Ayrışma- birleşme eksenli tartış-malarla zaman harcayıp,  altı oyulmuş, içi boşaltılmış, sadece adıyla yetindiğimiz “demokrasi” kelimesinin sihiri ile avunu-yoruz.

Başımız kumda, yelelerimiz yalelli de. Geriye doğru hesap sora sora gideceğiz. Hızımızı alamayıp, ba-karsın ‘Alpaslan’ı bile hesaba çe-kip, “Ne işin vardı bu topraklar da” demeye bile getiririz.

İşin endazesi gerçekten kaçtı…
Kavramlar kargaşası, kaos sala-tası, ne isterseniz var. Muradları kafa karışıklığı yaratmak olanlar, muradlarına erdiler.

Başarı onların hanesine.
Gaflet ve delalet bizim hanemize yazıldı.